Bestigste kiendjes.
Ik ben Sarah.
& Heel eigenlijk ben ik gewoon een fucked up pubermeisje.
Niets speciaals. Gewoon Sarah. 1 van de velen, dat wel.
Ik hou van alleen rondfietsen met de ipod in de oren & de muziek zo luid mogelijk.
Dat kalmeert mij. Of net niet.
Ik voel mij in ieder geval altijd beter erna.
& Van in mijn parkboom zitten als ik het niet meer aankan, want dat is míjn plaats,
mijn pijn, mijn wereld, mijn parkboom.
Ik beloof jullie dat Disneyfilms op een dag waarheid worden. Tot dan zijn ze gewoon mijn
manier van wegdromen, kalmeren en relativeren.
Muziek is alles. Zelf muziek maken is zelfs nog veel meer.
Daarom, en voornamelijk daarom, speel ik piano. Omdat dat ding laat hóren wat ik voel. & Dat is uniek.
Woorden zijn nooit genoeg maar altijd teveel. Mensen zouden moeten leren dat woorden
eigenlijk nooit oké zijn. En toch is dat mijn manier van dingen wegduwen en toch accepteren.
Ik schrijf -zoals u dus kan zien- gedichten of liedjes of whatever.
& Als ik geschreven heb voel ik mij niet echt beter, maar wat ik te zeggen had is er dan toch maar uit.
En dan steek ik die pijn in een schuifje in mijn hoofd en vergeet ik hem. Tot iemand de schuif heropent.
Sommige schuiven kan je niet sluiten. Die dingen kan je ook niet verwerken. Die blijven pijn doen.
Zon is overrated, regen is the real stuff.
Sarah loopt graag in de regen. Emo fosho, maar tis waar.
Das kalmerend. Regen is nat & zal altijd nat blijven. De meeste regen is ook koud en dat zet mij vaak
met mijn beide voetjes terug op de grond.
Vroeger hield ik enorm veel van de sterren. Dat was voor mijn vriendje besloot om die liefde te verpesten.
Dus nu hou ik niet meer van sterren en heb ik vaak zin om te wenen als ik sterren zie.
Ik voel mij 's nachts veel beter dan overdag, voornamelijk als er geen sterren zijn, zie vorige punt.
Dan is alles rustig, eenzaam, donker en zo opslorpend.
Alsof er buiten die oneindige donker die maar niet stopt, verder niets meer is.
Dat doet u nadenken. Mij toch. Ik filosofeer graag.
Ik analyseer graag mensen, probeer te begrijpen wie wat doet waarom.
Sarah wil psychiater worden, omdat ze dan van wat ze graag doet haar werk kan maken.
Om 1 of andere reden voel ik mij verbonden met katten. Volgens mij was ik dat in een vorig leven.
Ik denk niet dat ik echt in reincarnatie geloof, maar als ik erin zou geloven was ik een kat.
Als er geen mensen meer zijn die mij kunnen kalmeren, ga ik naar mijn kat.
Die lijkt mij aan te voelen. Dat is geweldig. Waarschijnlijk ben ik gewoon niet helemaal oké in mijn hoofd.
Katten voelen namelijk niet echt, volgens wetenschappelijk onderzoek.
Ik geloof niet in wetenschappelijk onderzoek. Bewezen of niet, iedereen ervaart dingen anders.
Sarah is een beetje een mess, op dat -en vele andere- gebied(en).
Zo gelooft ze niet echt in eeuwige liefde, want daar is een mens niet voor gemaakt, daarin denkt ze rationeel.
Aan de andere kant gelooft ze wel in pure liefde, als is het bewezen dat dat eigenlijk gewoon hormonen zijn.
Zo zie je maar.
Men zegt dat je je echte vrienden op 1 hand kan tellen.
Ik kom met veel mensen enorm goed overeen, en ik kan bij veel mensen terecht,
maar ik lijk geen grens te kunnen trekken in welke vrienden echt zijn en welke niet.
Eigenlijk ben ik gewoon ongelooflijk naïef en dom.
Want stiekem heb ik best al veel meegemaakt en blijf ik toch geloven dat mensen allemaal oké zijn,
en niemand u zal kwetsen. LoserSarah.
Mensen kwetsen, omdat we zo zijn ingestelt. Een ander pijndoen maakt u zelfverzekerder.
Egoïstische wezens, wij mensen. Sarah ook.
Ik ben bot. Dat ben ik echt.
Zeggen voordat ze nadenkt, dat is wat ze doet. Niet expres uiteraard.
Hoewel ik vaak merk dat er iets mis is met mensen, dat ze zich slecht voelen,
komt het niet direct bij mij op dat dat mijn fout zou kunnen zijn.
Om 1 of andere reden vind ik het verschrikkelijk moeilijk tegen anderen te zeggen dat zij gelijk hebben
en dat ik fout zit.
Net zoals ik het moeilijk vind om te begrijpen dat mijn woorden echt wel kunnen kwetsen.
Ze zijn in elk geval de waarheid. Sarah doet niet mee aan liegen.
Misschien een beetje vlakaf en verkeerd geformuleerd, maar allesinds waar.
Ik praat teveel. Vaak over stomme dingen, want ik praat er niet graag over als er iets niet oké is met mij.
Mensen moeten maar denken dat alles goed gaat, zo hoort het.
Tot ik dingen verwerkt heb, dan boeit het niet tegen wie ik het vertel.
Ik praat dus echt teveel.
Sarah is verschrikkelijk jaloers. Voornamelijk omdat ze onzeker is.
Van onzeker zijn ivm uzelf wordt ge bang van anderen. Van bang zijn van anderen komt een soort bewondering,
want zij zijn zoveel beter dan jij dat ze je zelfs bang krijgen. En uit die bewondering komt jaloezie.
Ik ben bang dat mensen mij alleen laten uiteindelijk. Dat ze mij laten staan voor iemand beter.
Dat doen ze vaak ook. De vriendjes allesinds toch.
Ik ben het meisje dat hun complexen wegwerkt, hen een goed gevoel geeft en inzicht in zichzelf.
En eens ze dat hebben is de weg open naar mooiere, betere, spontanere meisjes.
Dan is Sarah niet meer nodig. Complexen dus, zoals ik al zei.
Verder is ze ook ongelooflijk koppig. Hoewel ze dat niet wil.
Dan staat ze daar koppig te wezen terwijl de stemmetjes in haar hoofd schreeuwen dat ze niet zo moeilijk moet
doen, dat ze moet toegeven en zeggen dat het oké is, dat ze het snapt enzo.
En toch blijft ze daar koppig staan wezen, tegen haar eigen willetje in.
Tis een gave, zodanig koppig zijn dat je niet eens wil toegeven aan jezelf.
En nieuwsgierig is ze ook. Opdringerig nieuwsgierig zelfs.
Als ze weet dat er iets te weten valt moet én zal ze het weten. Maar ze blijft anderen wel respecteren, denk ik.
Ze is bang van mensen die te dicht bij komen.
Mentaal bedoel ik dan. & Dat is voornamelijk met vriendjes zo.
Nu ik erover nadenk heb ik dat enkel met de liefjes.
Das vaak problematisch. Want als ze té dichtbij komen durf ik hen niet meer vertrouwen.
Vertrouwen is de basis van elke relatie.
Sarah is bang van vertrouwen, vertrouwen maakt u kapot.
Ze is ook bang van spinnen, schapen, vliegtuigen, mannen (geen jongens, mannen), en alleen overblijven.
Wat een schrikschijter ben ik toch, best zielig als je derover nadenkt.
Ik haat het als mensen vooroordelen hebben. Want uiteindelijk zijn vooroordelen niets dan het geloven
in roddels. Geloven in wat andere mensen u vertellen over iemand.
Alweer dat vertrouwen ahjah.
Ze houdt ook niet van complimentjes. Alleeh. Eigenlijk wel, maar ze weet niet hoe ze ermee moet omgaan.
Vaak breekt ze die zelf dan weer af. 'U haar ligt goed.' Maar nee jong, mijn bles ligt helemaal verkeerd, ik wil naar de kapper.
Op een dag ga ik daar een cursus voor volgen.
Op een dag ga ik vele cursussen volgen. Ik wil goed worden in veel dingen.
Zoals je dat met de sims kunt doen, al die vaardigheidbalkjes volkrijgen. Dat wil ik ook graag.
Volgens mij is het simsleven best gemakkelijk, maar dat boeit jullie niet.
De rest van deze uitleg wss ook niet, maar dan moet ge hem maar niet lezen, ahnee Ö
Ik ben ook verschrikkelijk materialistisch.
Geen idee hoe dat komt, maar ik ben het wel. Best vervelend eigenlijk.
Het boeit mij ook heel hard wat andere mensen van mij denken,
ookal doe ik vaak alsof dat mij niet zoveel uitmaakt.
Volgens mij ben ik gewoon een complex persoon.
Ik zou u nog urenlang kunnen vervelen met mijn zelfbeschrijving and stuff;
maar ik vermoed dat jullie allen betere dingen te doen hebben.
Sarah ook momenteel.
Maar ik zie jullie graag, dat wel, zeker als jullie tot hier gelezen hebben.
Ik groet u.
& Ik denk dat ik mijn foto niet zo leuk vind hier, maar bon, boeit niet, uiteindelijk.
